Auteur: Copyburo

Breindiscriminatie

Het gesprek liep van de hellingshoeken van rolstoelplanken bij gebouwen, via het kleurenpalet van collegezalen, naar de manier waarop functiebeperkingen meewegen in de erkenning, waardering en beoordeling van medewerkers.

Daar spitste ik mijn oren. Ik was bij een bijeenkomst van de Disability Inclusion Group (DIG).  

Onderwerp van gesprek: de toegankelijkheid van de universiteit voor mensen met een functiebeperking, chronische ziekte of – waar mijn interesse ligt – neurodivergentie.

Neurodivergentie?! Jazeker, niet alle breinen werken volgens de neurotypische norm. Neurodivergente mensen, bijvoorbeeld met ADHD, dyslexie, autisme of hoogbegaafdheid, verwerken prikkels anders, kunnen moeite hebben met concentratie, kunnen zich anders uiten en pakken problemen soms anders (vaak creatiever!) aan.

Het is bekend dat het uitspreken van je neurodivergentie bij leidinggevenden of collega’s een groot risico met zich meebrengt: dat het wordt meegenomen in je beoordeling. En niet op een positieve manier. Als het gaat om breindiversiteit plaatsen we mensen maar al te graag in hokjes en aan die hokjes kleven stevige vooroordelen. En dat is zonde. Want je kunt goed beargumenteren dat bepaalde neurodivergente kenmerken, denk aan oog voor detail, consciëntieusheid, integriteit, hyperfocus en snel creatieve verbanden kunnen leggen, een pre zijn op de werkvloer, zeker op de universiteit.

En hier wringt het. We hebben te maken met een cultuurprobleem. Want waarom is het not done om iemand anders te beoordelen of te discrimineren op basis van sekse, kleur, afkomst of seksuele oriëntatie en is het tegelijkertijd nog gemeengoed om stereotyperend en stigmatiserend te spreken over neuroten, autisten, of ADHD’ers. Dit gedrag ondermijnt inclusiviteit en is onacceptabel in een organisatie waar vlaggen wapperen die meer kleuren en vormen hebben dan de regenboog.

Dit probleem is niet alleen met beleid op te lossen dat uiteindelijk op de werkvloer moet landen. ‘Brein-inclusiviteit’ vraagt om een cultuurverandering. Daarom herhaal ik het nog één keer: breindiscriminatie is onacceptabel.

Tiuri van Rossum, onderzoeker naar lerende organisaties bij de School of Business and Economics

 

 

 

Een harde klap op de noodknop

Mijn vorige column was van eind oktober 2025 en sindsdien heb ik niets van mij laten horen. In overleg met de redactie had ik een pauze ingelast, er was een harde grens bereikt en dat deed pijn (letterlijk en figuur…

Ondertussen in de kerstvakantie…

NEDERLAND. De oliebollen zijn op, de kerstvakantie is voorbij. Ondanks de sneeuw komt het hoger onderwijs weer op gang. Voor wie er helemaal tussenuit was: het nieuws van de afgelopen twee weken.