Hoe denken de Maastrichtse studentenpartijen over verplicht Nederlands leren en het verbreken van banden met studentenverenigingen of Israëlische universiteiten? Woensdagavond werd het verkiezingsdebat gehouden...
Don’t shoot the messenger . Vrij vertaald in goed Nederlands: geef een journalist niet de schuld als zijn op feiten gecheckte bericht achteraf bij partijen verkeerd valt. Maar daar hoort dan meteen bij: als j...
NEDERLAND. Niet alleen individuele lidstaten azen op Amerikaanse topwetenschappers, ook de Europese Commissie opent de armen voor ‘vluchtelingen’ uit de VS. Met 500 miljoen euro en een in steen gebeiteld...
NEDERLAND. Hogescholen en universiteiten zien niets in het kabinetsplan om ook hen te onderwerpen aan de nieuwe cyberbeveiligingswet. Het leidt volgens hen juist tot minder veiligheid en het is nog duur ook.
...
Terwijl Babi aan het vissen is, peddelen Konstantinos en zijn zus over de azuurblauwe zee die het Griekse eiland Poros omgeeft. De hete zomerzon brandt op hun huid. De jongen en het meisje, een tweeling, worden vergezeld door Artemis, een charmante jonge vrouw, en Ioli, een doortastende vijfjarige. “En je moeder?” vraagt Artemis. Konstantinos kijkt op en antwoordt: “Ze heeft ons verlaten. Ging sigaretten kopen.” “Geweldig”, zucht de jonge vrouw bedroefd. “Hoelang duurde het voordat je eroverheen was?”, gaat Artemis verder. “Niet lang”, antwoordt zus Elsa.
Tweeling
Kyuka: Before Summer's End is een familiedrama en de tweede film van een trilogie, geschreven en geregisseerd door de Griekse filmmaker Kostis Charamountanis. De film, gebaseerd op Charamountanis' jeugdherinneringen, gaat over Babi, de vaderfiguur, en de tweeling Elsa en Konstantinos die hun zomervakantie zeilend doorbrengen rond het eiland Poros. Gedurende de film wordt Babi's geheime plan langzaam onthuld: de hereniging van de tieners met hun moeder, Anna, die hen verliet toen ze nog heel jong waren. Zich niet bewust van deze plannen, genieten de tieners van een zorgeloze zomer met hun nieuwe vrienden, Artemis en Ioli.
Onbevreesde man
Babi is een visser, hij presenteert zichzelf als een handige en onbevreesde man. Zijn belangrijkste talent, zo zegt hij zelf, is het vangen van vissen. Zoon Konstantinos heeft een zacht karakter dat niet strookt met de verwachtingen van zijn vader, waardoor er spanningen tussen hen ontstaan. Elsa, het lievelingetje van Babi, krijgt vaak haar zin terwijl haar broer de schuld op zich neemt. Ondanks de onevenwichtige dynamiek tussen de twee zoeken broer en zus voortdurend elkaars gezelschap op.
Langzaam worden alle puzzelstukjes in de film met elkaar verbonden en komt het tot een onverwachte hereniging van de familie.
Gelukzalig zomergevoel
De regisseur Charamountanis, een autodidact, weet de kijker onder te dompelen in de warme Griekse zomer met zijn verbluffende landschappen. De flashbacks van de kinderen en de innerlijke monologen van de vader zijn gefilmd met een jaren 90 camcorder. Charamountanis' experimenten met de camera voegen een belangrijke diepte toe aan de film. Ondanks het gelukzalige zomergevoel dat zowel de soundtrack als de mooie beelden met zich meebrengen, portretteert de film ook een tweede, andere, zomer: die van Babi's frustraties. Ze worden belichaamd door zijn favoriete wezen, de vis.
Japan
Kyuka betekent 'vakantie' in het Japans. De twee andere films van de trilogie, Kioku Before Summer Comes en Kieru , hebben ook een Japans woord in de titel. “Ik vond de woorden mooi en toevallig klonken ze hetzelfde”, zei Charamountanis in een eerder interview over de naamgeving van de trilogie. De andere twee Japanse termen hebben ook een poëtische betekenis, namelijk: “herinneringen” en “het proces van verdwijnen”. Samen onthullen de drie titels de verschillende stadia van de reis van een familie.
Sophia Meewis
Zo’n twee jaar geleden verdwenen bijna alle vaste telefoons uit de kantoren van UM-medewerkers. Bellen gaat sindsdien via Microsoft Teams. Maar daar is niet iedereen blij mee. “Mensen zijn niet meer bere...
De favoriete plek in Maastricht van… Giulia Ghiglione, net afgestudeerd aan het University College Maastricht, waar ze zich richtte op geesteswetenschappen en theater: filmhuis Lumière.
...
Tijdens een trainingsbijeenkomst over klinische vaardigheden viel het stil. De trainer gaf aan dat we vandaag over een gevoelig onderwerp, suïcide, gingen praten – en meteen volgde er een ongemakkelijke stilte. “Laten we voorzichtig zijn,” zei een van de studenten. “Ik voel mij hier onveilig bij,” klonk het vanuit een andere hoek van de tafel.
Die zin bleef hangen. Want sinds wanneer is het ter sprake brengen van een moeilijk thema onveilig? Sinds wanneer is ongemak iets om koste wat kost te vermijden?
De roep om psychologische veiligheid binnen universiteiten is begrijpelijk én terecht. Niemand zou bang moeten zijn om zich uit te spreken, een fout te maken of zichzelf te zijn. Juist dit ideaal komt in het gedrang wanneer we ongemak gaan verwarren met onveiligheid. Als elke frictie als bedreiging wordt ervaren, verdwijnt de ruimte om te groeien en raken we stil.
Psychologische veiligheid betekent, volgens het werk van Edmondson, – het durven nemen van risico’s in je relaties met anderen zonder angst voor afstraffing. Psychologische veiligheid betekent dus niet dat we ons altijd goed moeten voelen. Het betekent dat we ons veilig genoeg voelen om onszelf te laten zien – ook als dat ongemakkelijk is. Dat we moeilijke gesprekken kunnen voeren, juist omdat we elkaar serieus nemen.
In een academische leeromgeving hoort het te schuren. Ideeën mogen botsen, standpunten zullen wringen, woorden kunnen raken. Dat is niet onveilig. Psychologische veiligheid wordt steeds vaker ingezet als een stopbord en verliest daarmee zijn betekenis. Natuurlijk, veiligheid is nodig om risico's te kunnen nemen. Maar als alles als risico wordt gezien, dan ontstaat er verlamming. Studenten en stafleden worden onzeker, zeggen minder, discussiëren minder scherp – en dat is funest voor wetenschappelijke ontwikkeling. Als we het ongemak uit de universiteit verbannen, verliezen we precies datgene wat haar zo waardevol maakt.
Hoe kunnen we voorkomen dat we in kramp schieten? Dit vraagt om meer veerkracht. Om het vermogen om ongemak te verdragen zonder meteen alarm te slaan. Niet elk schurend gesprek is grensoverschrijdend. Niet elke kritische noot is een aanval.
Veiligheid niet óndanks ongemak, maar veilig mét ongemak. In dat spanningsveld ontstaat het gesprek dat ertoe doet en de ruimte voor échte ontmoeting.
Dalena van Heugten, universitair docent klinische psychologie
Als hoofdredacteur van Quote komt Paul van Riessen regelmatig in aanraking met de rijkste mensen op aarde. Tijdens de Q&A op 24 april nemen we een kijkje in de wereld van ondernemen. Wat maakt of breekt een goede onderneming? Is succes puur hard werken...
MAASTRICHT. Na twee jaar praten gaat het Maastricht Sustainability Institute (MSI), deel van de School of Business and Economics (SBE), ook financieel volledig op in die faculteit. Dat doet pijn bij het instituut, d...