Medianieuws

Al fietsend gluurde ik vanochtend naar binnen bij de School of Business and Economics. In een flits zag ik ze zitten in de typische carrévorm, studenten in de eerste onderwijsgroepen van de dag. Eind jaren negentig, toen ik cultuur- en wetenschapsstudies volgde met een bescheiden groep studiegenoten, kon je nog weleens ruilen van groep. Niemand wilde op maandag of dinsdag om half negen aanschuiven en ook niet op vrijdag om half vier, want dan kon je pas heel laat de trein naar huis nemen. Er werd niet moeilijk over gedaan, wat maakte het nu uit of Janneke of Bas aanschoof. De kans was wel groot dat de nieuwkomer de rol kreeg van notulist (niet bepaald het ‘favoriete baantje’). In die tijd werd de zevensprong, de basis van het probleemgestuurd onderwijs, nog heel strikt toegepast. We kregen bij binnenkomst als eerstejaars zelfs een instructieboekje met de zeven stappen. Het heeft jarenlang op de zolder van mijn ouders gelegen, tussen stapels samenvattingen en blokboeken.

Collega Deborah Blekkenhorst en oud-redacteur Wammes Bos namen vorige week een podcast op over probleemgestuurd onderwijs, dit in het kader van UM 50 jaar. Aan tafel zaten pgo-coryfee Henk Schmidt, die in 1974 aan de slag ging voor de medische faculteit van de Rijksuniversiteit Limburg (en ‘de zevensprong’ ontwikkelde), én Oscar van den Wijngaard van het EDLAB. In een oud interview met Schmidt in Observant , toen hij Maastricht al had ingeruild voor de Erasmus Universiteit, vertelde hij dat hij in Rotterdam een nieuwe psychologieopleiding op poten mocht zetten in de geest van het pgo in zijn klassieke vorm. Een geweldige kans, vond hij. Maastricht vertoonde destijds “tekenen van fossilisatie”, liet hij optekenen. Het onderwijs werd vaak verzorgd door senior-stafleden, “onderzoekers die na een paar jaar pgo verveeld raken. Dus wat heb ik in Rotterdam gedaan? Ik koos voor een beperkte wetenschappelijke seniorstaf, gecombineerd met jonge afgestudeerde psychologen met alleen een onderwijstaak. Maar voor niet meer dan twee dagen per week en niet langer dan drie jaar.” Dit om het pgo fris te houden.

Ook mijn lichting cultuur- en wetenschapsstudies had een enthousiaste staf, jong en oud. Hoogleraren schoven geregeld als tutor aan, ze namen er de tijd voor en brachten, als de discussie weer eens stokte, hun kennis in. De laatste jaren horen we op de redactie dat onderwijsgroepen niet altijd lekker lopen. Dat het soms te stil is (aanwezigen zijn moe of ongemotiveerd) en tutoren van toeten nog blazen weten (zelf nog student of expert in een ander vakgebied). Stiltes zijn van alle tijden. Ook in 1997 kwam de discussie vaker voor geen meter op gang.
Anderhalf uur duurde de opname voor de podcast . Aan Deborah de taak om die terug te brengen tot de helft. Een arbeidsintensieve klus, want zul je net zien: in de podcaststudio viel geen enkele stilte.

De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie

Read more →