Op een gegeven moment hadden we een vergadering met de afdeling om te kijken of we in al onze bacheloropleidingen niet nog ergens studenten hadden zitten die, als ze misschien in plaats van een onvoldoende t\u00f3ch een voldoende kregen, alsnog naar het volgende academische jaar konden gaan. Zelfs lage onvoldoendes werden heroverwogen. Zo kregen we toch meer doorstromers, ontvingen we volgend jaar toch weer de begrootte batch aan collegegelden, \u00e9n werd het bestuur tevredengesteld. Of die studenten het ook hadden verdiend? Ik vond eigenlijk van niet. Maar ja, ik stond erbij en keek ernaar.<\/p>\n\n\n\n
Misschien denkt u nu: \u201cWat een perverse prikkel! Waar werkt die gozer?!\u201d Bovenstaande vond \u00e9cht plaats, en wel tijdens een regenachtige zomer in het Verenigd Koninkrijk (VK), het land waar ik ben gepromoveerd en daarna vier jaar werkzaam was als universitair docent.<\/p>\n\n\n\n
Ik geef graag nog wat meer voorbeelden uit mijn tijd in het VK \u2013 ze doen ertoe. Zo is het ook \u00e9cht gebeurd dat ik als docent een semi-verplicht \u2018Tort and contract law\u2019-seminar volgde in het kader van communicatie op open dagen. Daar leerde ik (of beter gezegd: werd ik gedisciplineerd) om het tegenover studenten en hun ouders uitsluitend over \u201csubjects\u201d te hebben, nooit over concrete \u201ccourses\u201d. Deden we dat, dan zaten we als docenten \u201csafe\u201d. Waarom? Zodra we verbaal zouden communiceren dat een bepaald vak het volgende jaar gegeven zou worden, bijvoorbeeld \u201cIntroduction to policing studies and criminology\u201d, maar de naam van dat vak zou veranderen naar bijvoorbeeld \u201cIntroduction to policing\u201d, dan zouden we als opleiding niet ons verbale contract zijn nagekomen. <\/p>\n\n\n\n
Een dergelijke mondelinge overeenkomst op een open dag moest dus te allen tijde voorkomen worden. Anders had de Britse student, die een dikke lening is aangegaan om (toentertijd) zo\u2019n 10.000 Britse pond per jaar aan collegegeld te betalen, een reden hebben om te vertrekken of een klacht in te dienen. Of er echt dergelijke gevolgen aan vastzaten, was onduidelijk. Maar de angst was er.<\/p>\n\n\n\n
Het is ook niet niets. Een totale schuld van 30.000 Britse pond aan collegegeld voor alleen al de bachelor, met daarbovenop nog duurbetaalde \u201crent and living expenses\u201d, maakt je \u201cconsumer aware\u201d van jouw rechten als student. Dan ligt het falen van de student hoe dan ook aan de docent, de opleiding, de universiteit \u2013 maar nooit aan de student zelf. De student is de klant die koning is, en dat begreep ik.<\/p>\n\n\n\n