{"id":178554,"date":"2025-08-25T07:08:25","date_gmt":"2025-08-25T07:08:25","guid":{"rendered":"https:\/\/hvana.nl\/?p=79137"},"modified":"2025-08-25T07:08:25","modified_gmt":"2025-08-25T07:08:25","slug":"vrijheid-door-de-ogen-van-een-vluchteling-twee-jaar-lang-moest-ik-me-schuilhouden-in-een-kamertje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hvana.nl\/nieuws\/vrijheid-door-de-ogen-van-een-vluchteling","title":{"rendered":"Vrijheid door de ogen van een vluchteling: \u2018Twee jaar lang moest ik me schuilhouden in een kamertje\u2019"},"content":{"rendered":"

Voor veel studenten is vrijheid iets vanzelfsprekends. <\/span>Maar wat als je hebt moeten vluchten voor oorlog, onder<\/span>drukking of omdat je in het thuisland jezelf niet mocht zijn? <\/span>Hoe ervaar je vrijheid dan? Lees de verhalen van Amjad, <\/span>Omar, Jessica en Veronika.<\/span><\/p>\n<\/div>

Dit verhaal is onderdeel van ons magazine.<\/em><\/p>\n<\/div>

Amjad Almatni (24) <\/strong>
\nNa vijf jaar van \u2018homogenezing\u2019 in Syri\u00eb, vlucht <\/span>Amjad Almatni op zijn zeventiende naar <\/span>Nederland.<\/span><\/em><\/p>\n

\u2018Op mijn dertiende kwam ik erachter dat ik op <\/span>jongens val. In Syri\u00eb betekent dat maar \u00e9\u00e9n ding: <\/span>je bent ziek en je moet genezen. In vertrouwen <\/span>vertelde ik het mijn broer. Een dag later vertelde <\/span>hij het aan mijn ouders en al snel wist het hele dorp <\/span>ervan.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Mijn moeder schaamde zich diep en schreeuwde <\/span>dat ik een schande was. Als ik mijn jongere broertje <\/span>wilde knuffelen, liet hij dat niet toe. \u201cMama zegt dat <\/span>je ziek bent\u201d, zei hij dan. Mijn vader had liever een <\/span>dode zoon dan een zoon die homo is. Omdat ik op <\/span>school werd geslagen, kwam ik de deur niet <\/span>meer uit.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div>

\"Vrijheid<\/span><\/div>

Beeld: Tessel Bruns | Amjad Almatni<\/p>\n<\/div><\/div>

\u2018Ik wilde genezen, zei ik, en belandde bij een psy<\/span>choloog. \u201cElke homo die bij mij naar binnenkomt, <\/span>gaat als hetero weer naar buiten\u201d, beloofde hij. <\/span>Eerst kreeg ik heel rare oefeningen, daarna ging <\/span>ik over op medicijnen en speciale drankjes waar ik <\/span>agressief van werd. Vijf jaar lang probeerde ik te <\/span>genezen, tot ik me op een dag afvroeg: wat als ik <\/span>helemaal niet ziek ben? Die gedachte liet me niet <\/span>meer los. Ik loog tegen mijn ouders dat ik genezen <\/span>was. \u201cIk zei toch dat het zou lukken\u201d, zei mijn <\/span>psycholoog.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Omdat het oorlog was in Syri\u00eb en de situatie voor <\/span>lhbti+\u2019ers steeds gevaarlijker werd, vertelde ik mijn <\/span>ouders dat ik naar Nederland wilde vluchten. Ik had <\/span>me voorgenomen het contact met mijn ouders te <\/span>verbreken zodra ik in Nederland was, maar twee <\/span>dagen voor mijn vertrek zei mijn vader: \u201cIk ga met <\/span>je mee.\u201d Ik dacht dat ik ontplofte.\u2019<\/span><\/p>\n

\n

\u2018De dag dat ik het <\/span>Homomonument <\/span>bezocht, is nog <\/span>steeds de <\/span>mooiste dag uit <\/span>mijn leven\u2019<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

\u2018Na anderhalve maand lopen kwamen we aan in <\/span>Nederland, het vrije land. Maar in het azc in Ter <\/span>Apel voelde ik me onveiliger dan ooit. Het was nog <\/span>erger dan in Syri\u00eb. Ik werd uitgescholden, gepest <\/span>en gediscrimineerd. Wat had ik mezelf aangedaan? <\/span>Nu was ik niet alleen homo, maar ook nog <\/span>vluchteling.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Op mijn negentiende kreeg ik gelukkig een eigen <\/span>woning in Amsterdam. Nog steeds wist bijna <\/span>niemand dat ik homo was, behalve mijn vriendin <\/span>Corrie, aan wie ik via een taal- en cultuurproject <\/span>werd gekoppeld. Voor mijn verjaardag nam ze me <\/span>mee naar het Homomonument. Voor het eerst in <\/span>mijn leven zag ik de regenboogvlag in het echt, zon<\/span>der dat die vernield werd. Ik ging op het monument <\/span>staan en nog nooit voelde ik me zo vrij als toen. <\/span>Het is nog steeds de mooiste dag uit mijn leven.\u2019 <\/span><\/p>\n

\u2018Ook in Nederland merk ik dat er grenzen zitten <\/span>aan mijn vrijheid. Online krijg ik dagelijks homofobe <\/span>reacties, zelfs als ik me alleen maar uitspreek over <\/span>politieke kwesties. Maar er zijn ergere dingen, zoals <\/span>het feit dat ik mijn ouders en broertje bijna verloor. <\/span>Mijn ouders zeiden ooit dat ik als homo niets zou <\/span>bereiken, maar nu zien ze dat ik meer heb bereikt <\/span>dan ons hele dorp bij elkaar. Ik studeer, werk en <\/span>ik zet me in voor queer vluchtelingen. Ik hoop het <\/span>voorbeeld te zijn dat ik zelf nooit heb gehad.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>

\"Vrijheid<\/span><\/div>

Beeld: Tessel Bruns | Jessica Nora<\/p>\n<\/div><\/div>

Jessica Nora <\/b>(21)<\/b>
\nTwee jaar lang zat de Pakistaanse Jessica Nora ondergedoken bij een onbekend gezin.<\/em><\/p>\n

\u2018Toen ik acht was, overleed mijn vader. Hij werkte <\/span>voor de overheid op een kantoor en mijn zus nam <\/span>zijn plek over. Op het kantoor werkten alleen maar <\/span>moslims, en op een dag werd mijn zus door haar <\/span>baas gedwongen met hem te trouwen.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Ons gezin is christelijk dus mijn zus weigerde dat, <\/span>maar in Pakistan heb je wetten die het verbieden <\/span>om de islam te beledigen. Ze werd geslagen en <\/span>achtervolgd naar ons huis. Omdat ze haar wilden <\/span>vermoorden moesten we vluchten. Maar ik kon niet <\/span>mee: omdat ik jong was en nog geen paspoort had, <\/span>kon er geen visum worden geregeld.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div>

\u2018Ik bleef in mijn eentje achter en liep groot gevaar. <\/span>Er werd een fatwa tegen mij uitgesproken, dat is <\/span>een juridisch oordeel in de islam. Ook gingen er <\/span>foto’s van mij rond. Als iemand me zag, zouden <\/span>ze me vermoorden. De kerk hielp mij en vond een <\/span>familie waar ik naartoe kon.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Twee jaar lang moest ik me in een kamertje schuil<\/span>houden. Ik had geen vrijheid om vrouw te zijn, geen <\/span>vrijheid om christen te zijn, geen vrijheid om mijn <\/span>mening te geven en geen vrijheid om naar buiten <\/span>te gaan, terwijl in Pakistan altijd de zon schijnt. De <\/span>paar keer dat ik wel naar buiten mocht, moest ik <\/span>een boerka dragen terwijl ik christen ben. Niemand <\/span>mocht mij herkennen. Mijn handen trilden vaak. Ik <\/span>was zo bang.\u2019<\/span><\/p>\n

\n

\u2018<\/span>Nooit eerder heb ik mijn verhaal gedeeld. Nu wel, dat voelt fijn\u2019<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

\u2018Twee jaar later werd ik achttien en kreeg ik een <\/span>paspoort en visum van de Nederlandse ambassa<\/span>de in Pakistan. De reis naar Nederland was eng. Ik <\/span>had geen hoofddoek en wist niet hoe ik mijn gezicht <\/span>moest bedekken. Zouden ze weten wie ik was?\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Eenmaal in Nederland had ik die angst soms nog <\/span>steeds. Ik sprak nog geen Nederlands en kon niet <\/span>studeren, terwijl mijn zus gewoon naar haar werk <\/span>ging. Omdat ik vaak verdrietig was en veel moest <\/span>huilen, ging ik naar een psycholoog. Hij was ook <\/span>christelijk en zei dat ik vertrouwen moest hebben in <\/span>God.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Nu gaat het een stuk beter. Ik word vrolijk wakker, <\/span>ga naar school en loop vaak rondjes door Am<\/span>sterdam. Ik ben zelfs in mijn eentje op vakantie <\/span>geweest. Drie jaar woon ik hier nu en ik heb me <\/span>nog nooit zo vrij gevoeld. Ik hoef geen hoofddoek <\/span>meer te dragen, ik mag zeggen wat ik wil en ik heb <\/span>zelfvertrouwen gekregen. Soms als ik mijn ogen <\/span>sluit en denk aan mijn vroegere leven, kan ik niet <\/span>geloven dat ik in Nederland woon.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Toen ik werd gevraagd voor dit interview was <\/span>mijn eerste reactie dat ik niet mee kon doen. Maar <\/span>daarna besefte ik dat ik in Nederland ben, en dat ik <\/span>hier gewoon mijn verhaal mag delen. Die onzeker<\/span>heid is het enige waar ik soms nog last van heb. Ik <\/span>merk dat ik gesprekken met moslims vaak probeer <\/span>te vermijden omdat ik bang ben iets verkeerds te <\/span>zeggen. Nooit eerder heb ik mijn verhaal gedeeld. <\/span>Nu wel, dat voelt fijn.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>

Omar Tamimi (20)*<\/strong>
\nDe Palestijns-Nederlandse Omar Tamimi groeide op in Jarmuk, een Palestijns vluchtelingenkamp in Syri\u00eb.<\/em><\/p>\n

\u2018Ik ben drie keer vluchteling geweest in mijn leven, <\/span>en als vluchteling geboren. Mijn grootouders <\/span>komen nog wel uit Palestina, uit Nazareth, toen het <\/span>gebied nog niet was ingenomen door Isra\u00ebl. Daar<\/span>na vluchtten veel Palestijnen naar kamp Jarmuk, <\/span>wat we ook wel \u2018klein Palestina\u2019 noemen omdat er <\/span>alleen maar Palestijnen wonen.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Toen ik jong was, wist ik nog niet goed wat vrijheid <\/span>betekende. Dat veranderde toen de Syrische oorlog <\/span>uitbrak en het leven in Jarmuk levensgevaarlijk <\/span>werd. Ik mocht niet uit het raam kijken en moest <\/span>altijd op de grond liggen. Overal waren tanks en <\/span>snipers. Soms schoten ze gewoon uit verveling.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div>

\"Vrijheid<\/span><\/div>

Beeld: Tessel Bruns | Omar Tamimi<\/p>\n<\/div><\/div>

\u2018We zeiden altijd: \u201cDe muren hebben oren\u201d, om<\/span>dat alles wat je zei bij de regering van Assad kon <\/span>belanden. Iedereen leefde in constante angst om <\/span>opgepakt en vervolgens mishandeld te worden. <\/span>Op school moest ik iedere ochtend de Syrische <\/span>vlag eren en een foto van Assad groeten, met een <\/span>gebaar dat leek op de Hitlergroet. Het was allemaal <\/span>heel strikt en dictatoriaal, iedereen had militaire <\/span>uniformen aan.\u2019<\/span><\/p>\n

\n

\u2018In Nederland hadden de muren geen oren meer\u2019<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

\u2018Alles werd anders toen ik op mijn elfde naar <\/span>Nederland kwam. De bomen waren groen, op <\/span>school werd ik niet meer geslagen, nergens waren <\/span>foto\u2019s van Assad en de muren hadden geen oren <\/span>meer. We konden naar Al Jazeera kijken zonder <\/span>de angst om betrapt te worden. Naarmate ik ouder <\/span>werd begon ik beter te begrijpen wat vrijheid <\/span>eigenlijk is. Dat ik hier de vrijheid heb om mijn stem <\/span>te gebruiken, om te zeggen wat ik wil zeggen. Die <\/span>stem gebruik ik nu om te demonstreren voor een <\/span>vrij Palestina. Want wat ik in Jarmuk heb gezien, zie <\/span>ik nu opnieuw in Gaza.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Waarom leef ik wel en gaan er zo veel mensen <\/span>daar dood? <\/span>Van die survivors guilt<\/em> kom ik moeilijk af. <\/span>Als ik bij protesten geslagen of gearresteerd word door de politie, denk ik: ik doe tenminste <\/span>iets. <\/span>In mijn ogen ben je pas vrij als iedereen dat <\/span>is, daarom strijd ik niet alleen voor Palestina, maar <\/span>bijvoorbeeld ook voor Congo en Kashmir.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Tijdens demonstraties moet ik wel oppassen met <\/span>wat ik zeg en draag ik mijn keffiyeh. E\u00e9n keer had <\/span>ik \u2018m niet om, en toen kwam ik gelijk op een <\/span>extreemrechtse Twitterpagina terecht. \u201cGooi deze <\/span>baardenjongen in de gracht\u201d, stond erbij. Daarom <\/span>bedek ik mijn gezicht ook voor de media. En een <\/span>beetje voor de HvA. Ik wil voorkomen geprofileerd <\/span>te worden en wil niet dat mijn verzet invloed heeft <\/span>op mijn cijfers.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018In Palestina is het normaal om verzet te tonen. <\/span>Dat mis ik wel aan vroeger, dat ik niet meer door <\/span>gelijkgestemden omringd ben. Ik zou natuurlijk <\/span>terug kunnen gaan, maar door het onrecht en <\/span>geweld daar, zou ik meteen in opstand komen. <\/span>Lang zou ik dan niet meer leven, denk ik.\u2019<\/span><\/p>\n

* Vanwege privacyredenen is de naam van Omar gefingeerd. <\/span>Zijn echte naam is bekend bij de redactie.<\/span><\/em><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>

\"Vrijheid<\/span><\/div>

Beeld: Tessel Bruns | Veronika Ladyko<\/p>\n<\/div><\/div>

Veronika Ladyko (19)<\/strong>
\nEen jaar nadat de oorlog in Oekra\u00efne uitbrak, <\/span>vluchtte Veronika Ladyko naar Amsterdam.<\/span><\/em><\/p>\n

\u2018Toen de aanvallen in Oekra\u00efne begonnen, was ik <\/span>doodsbang. Ik was met een vriendin in een park <\/span>in Dnipro toen we aan de andere kant van de stad <\/span>een explosie zagen. Het voelde alsof mijn vrijheid <\/span>op dat moment werd binnengedrongen en eigen<\/span>lijk niet meer bestond. Het luchtalarm ging conti<\/span>nu af, we verstopten ons in de schuilkelder, mijn <\/span>lessen gingen online.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Mijn ouders besloten dat ik als eerste Oekra\u00efne <\/span>moest verlaten. We leefden in een constante staat <\/span>van stress, en dat terwijl ik net de middelbare <\/span>school had afgerond en wilde gaan studeren.<\/span>\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div>

\u2018Ze kozen voor Nederland vanwege de goede <\/span>kwaliteit van het onderwijs en omdat hier al meer <\/span>Oekra\u00efense studenten waren. Mijn vader en <\/span>broertjes zijn uiteindelijk naar Polen gevlucht. Mijn <\/span>moeder is arts en moest in Dnipro blijven, daar is <\/span>ze nog steeds. Net als mannen boven de achttien <\/span>jaar mag ze het land niet uit.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Amsterdam voelde als een bevrijding. Maar die <\/span>vrijheid komt ook met een schuldgevoel. Ik geniet <\/span>hier van mijn nieuwe leven, maar mijn moeder <\/span>moet constant aan haar veiligheid denken en leeft <\/span>nog altijd in onzekerheid.\u2019<\/span><\/p>\n

\n

\u2018In Amsterdam ben ik niet <\/span>alleen maar een <\/span>Oekra\u00efense vluchteling\u2019<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

\u2018Toen ik hier net was, ging ik aan de slag als ba<\/span>rista in een caf\u00e9 naast het Westerpark. Elke keer <\/span>als ik van de bushalte naar mijn werk liep, zag ik <\/span>mensen in het park van de zon genieten. Dat wil <\/span>ik ook, dacht ik. Nu maak ik na mijn shift, voordat <\/span>ik naar huis ga, altijd een stop in het Westerpark. <\/span>Even zitten, op een bankje of op het gras. Dat is <\/span>mijn momentje voor mezelf geworden.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018In Amsterdam ben ik niet alleen maar een <\/span>Oekra\u00efense vluchteling. Ik ben ook een jonge <\/span>vrouw met dromen, die de kans krijgt om de <\/span>wereld om haar heen te ontdekken. Dat betekent <\/span>vrijheid voor mij. Het hebben van keuzes. Maar het <\/span>zit ook in kleinere dingen. Zoals mijn telefoonmel<\/span>dingen uitzetten zonder bang te zijn het luchtalarm <\/span>of het nieuws te missen. Of mijn raam openlaten <\/span>zonder voor schokgolven te vrezen. Zulke dingen <\/span>lijken vanzelfsprekend, maar dat zijn ze nu niet <\/span>meer voor mij.\u2019<\/span><\/p>\n

\u2018Wel heb ik bewijsdrang. Ik weet dat mijn ouders <\/span>willen dat ik mijn opleiding haal, een goede baan <\/span>krijg, misschien zelfs de weg naar Europa voor <\/span>hen open. Ze zetten me niet onder druk, maar ik <\/span>merk aan mezelf dat ik extra mijn best wil doen. <\/span>Ik ben serieuzer dan eerst, werk harder, wil beter <\/span>presteren. Soms leg ik de lat zo hoog, dat ik me <\/span>schuldig voel als ik even iets voor mijn plezier <\/span>doe. Maar gelukkig ben ik nu hier. Ik kan me niet <\/span>voorstellen hoe mijn leven er nu uit had gezien in <\/span>Oekra\u00efne.\u2019<\/span><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n

Het bericht Vrijheid door de ogen van een vluchteling: \u2018Twee jaar lang moest ik me schuilhouden in een kamertje\u2019<\/a> verscheen eerst op HvanA<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voor veel studenten is vrijheid een gegeven: je gaat naar college, spreekt af met vrienden en bepaalt je eigen pad. Maar hoe voelt vrijheid als je hebt moeten vluchten?<\/p>\n","protected":false},"author":2728,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[30084,30087,33194,25,4579,6066,2450],"tags":[],"class_list":["post-178554","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-alle-categorieen","category-hero1","category-magazine-2025","category-nieuws","category-studenten","category-vluchtelingen","category-vrijheid"],"blocksy_meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178554","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2728"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=178554"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178554\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":178922,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178554\/revisions\/178922"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=178554"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=178554"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.discomedia.nl\/media\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=178554"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}