Auteur: Copyburo

Je komt uit Spanje, bent 17, spreekt geen Nederlands en zit in je eentje op een kamer in Maastricht. “Toch was ik gelukkig”, zegt de Spaanse Lucía Orozco Arbolí. In haar eerste Nederlandse …

Read more →

“Collega’s, graag een paar zinnen over 2023. Waarom was dit een bijzonder jaar voor jou?” Dat vroeg ik deze week aan het hele team, zoals de redactie het eerder vroeg aan zes UM’ers die een bijzonder jaar achter de rug hebben. Zie de interviews van deze week .

Enorme muts

Al snel druppelden de openhartige reacties binnen. Redacteur CF, nog niet de oude maar goed op weg om weer topfit te worden, stuurde een appje: “Oké, ik ga als een enorme muts klinken, maar dat is dan maar zo. Voor mij staat het afgelopen jaar in het teken van dankbaarheid; dankbaar dat ik weer beter mocht worden, voor de goede zorgen van de dokters en verpleegkundigen, voor de lieve berichtjes en bloemen, zoveel bloemen. Gezond zijn en omringd door lieve mensen, hoe mooi kun je het hebben?”

Ook redacteur DV kijkt met voldoening terug. Hij ging na de coronajaren eindelijk weer eens op een verre reis (Costa Rica) en is – hiep hoi – niet meer de jongste op de redactie sinds de zomer. “Drie nieuwelingen, dat geeft een verfrissende, nieuwe dynamiek: in plaats van alleen zelf vragen stellen aan collega’s, kun je nu ook je eigen ervaring delen. Ook ben ik dit jaar begonnen aan mijn eerste boek. Al met al toch weer wat stappen gezet als journalist.”

Toffe collega’s

Een van die nieuwe collega’s is redacteur PD. Hij spreekt van een “goed jaar” en gebruikt ook het woord “dankbaar”. “Voor mijn nieuwe baan, mooi werk in een mooi team vol toffe collega’s.”

De twee juniors, LvdL en SW, noemen allebei het behalen van hun diploma (respectievelijk masterbul Biomedical Sciences en bachelorbul European Studies) en hun nieuwe, tijdelijke baan. Die is leuk, maar tegelijkertijd spannend en dat maakt soms onzeker. LvdL: “Ik wilde geen PhD-traject gaan doen toen ik in februari afstudeerde. Wat dan? Wetenschapscommunicatie vond ik leuk, besefte ik door mijn werk bij de persafdeling van de UM. Toen ik de baan voor junior-journalist zag, heb ik meteen gesolliciteerd. Na het sollicitatiegesprek belde ik mijn moeder die zei: “Reken er maar niet op dat het lukt, je wordt vaak afgewezen.  Maar nee hoor, het was meteen raak!” Verder niets dan lof, en soms een diepe zucht, over de strenge maar rechtvaardige oudgediende WB die speciaal als begeleider is ingevlogen.

Collega-junior SW zag dit jaar voor het eerst zijn nieuwe neefje Pius. “Een geweldig cadeau voor iemand die nauwelijks familie heeft. Hij blaast de relatie tussen mijn broer en mij, die de afgelopen jaren wat roestig was geworden, nieuw leven in. Vader zijn heeft hem veranderd.”

Kras op de ziel

Redacteur WD die terugkijkend veel mooie momenten kende, kreeg een enorme kras op haar ziel (en hart) toen haar jongste zoon (nu groep 8) met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. “Minks ziek-zijn sloeg eind januari in als een bom. Hij blijkt, zo ontdekten ze in het Nijmeegse Radboudziekenhuis, een soort auto-immuunziekte te hebben. En hoewel hij er gelukkig redelijk snel bovenop is gekomen, en mensen daardoor ook soms denken dat het ‘allemaal wel meeviel’, krijgt je leven een flinke tik. Vooral de angst dat de ziekte nog een keer terugkeert – de kans is er, zeker in tijden van griep dat werkt als een trigger – maakt het zo nu en dan lastig.”

Ook redacteur MT is zeker niet alleen juichend: veel werk en veel zorgen, zo vat hij 2023 samen. “Naast de twee dagen voor Observant werk ik sinds maart tijdelijk drie dagen voor Trouw . Twee banen dus, met als standplaats Amersfoort. Dat is hard werken en niet naast de deur: 200 km van Maastricht, maar ook 200 km van Kerkrade, waar mijn ouders wonen. Ouders die nog op zichzelf wonen, maar niet meer zonder zorg kunnen, van de thuishulp die vier keer per dag langskomt, en van hun enige zoon.”

Kabbelen

Dan redactie-assistent MJ: ze heeft moeilijke jaren gekend, toen haar man ernstig ziek werd, haar zwager plotseling overleed en daarna haar geliefde zus tijdens corona. Dit jaar geen grote diepte- of hoogtepunten. “Het leven kabbelt voort, vroeger had ik dat heel saai gevonden, maar nu niet meer. Ik ben er blij mee.”

Dat kabbelen komt me bekend voor, en ook dat je er blij mee kunt zijn. Al zal ik de dood van een vriend, de man van een dierbare vriendin, afgelopen april, niet snel vergeten. Net als – niet verdrietig maar juist feestelijk – het promotiefeest van mijn broer waar ik paranimf mocht zijn. Wat een prachtige dag. Onze ouders (ze leven niet meer) keken, daar was mam heilig van overtuigd, vanuit de hemel toe. Trots op de jonge doctor die het toch maar had geflikt.

Read more →