Een beetje brak sta ik in de keuken van een van mijn beste vriendinnen als ik mijn telefoon hoor. De naam van mijn afstudeerbegeleider staat op het scherm. Vol paniek kijk ik naar mijn vrienden die mij verward aankijken. ‘Neem op!’ Trillend klik ik op ...
Nog maar één week en dan lever ik het grootste eindproduct van al die jaren studeren in. Eén week, en dan voel ik me weer net als mijn zestienjarige zelf, nagelbijtend afwachtend of ik geslaagd ben. Het lijkt wel alsof ons schoolsysteem ervan geniet om...
Nog maar vijf weken tot ik mijn scriptie moet inleveren, maar het lijkt alsof ik al mijn motivatie kwijt ben. De finishlijn is in zicht, maar in plaats van de euforie die ik had verwacht, voelt alles onbereikbaarder dan ooit. Afstuderen is een ware tes...
Morgen heb ik mijn tussentijdse presentatie waarin ik drie strategische opties moet presenteren. Ik heb alleen nog he-le-maal niets daarvan op papier staan. Ja, al het onderzoek is gedaan, maar mijn document is nog een zooitje. Hoe liep ik een paar wek...
Daar zit ik dan: achter mijn laptop (voor mijn gevoel al uren) starend naar het scherm. De afgelopen week heb ik semi-vrij gehad van mijn stage, omdat er bijna niemand was in verband met de voorjaarsvakantie op het Grafisch Lyceum. Voor mijn gevoel ben...
Na vijf uur vertraging, mijn rugzak vol met al mijn elektronica achterlaten in het vliegtuig, die twee dagen later weer ophalen in Brussel-Charleroi en mijn lieve vrienden en familie weer zien, ben ik eindelijk écht weer geland in Nederland. Vijf dagen...
Toen ik in de kerstvakantie weer op Schiphol landde, moest ik even een traantje laten. Enerzijds omdat de turbulentie tijdens de vlucht echt verschrikkelijk was, maar ook omdat ik me na vier maanden weer op Nederlands bodem bevond. Gek genoeg gebeurde ...
Ik zit in de lobby van het hotel waar mijn ouders straks gaan verblijven. Het is inmiddels al bijna twee maanden geweest sinds ik ze voor het laatst gezien heb. Om de een of andere reden ben ik een beetje zenuwachtig. Ze zijn later dan dat ze hadden ge...
Daar zit ik dan, een beetje brak van mijn afscheidsborrel gisteren, in het vliegtuig richting Santander. Ik had geen mascara op hoeven doen vanochtend, want ik heb het er toch al allemaal weer afgejankt. Zodra de piloot in het Spaans door de intercom b...