Veertig jaar geleden kreeg de toenmalige Rijksuniversiteit Limburg er een economiefaculteit bij. Aan de Tongersestraat 53, waar de School of Business and Economics nog steeds huist, maar daarmee houden de vergelijki...

Is een podcast iets voor Observant ? Laat ik eerlijk zijn, het is hier weleens ter sprake gekomen, maar er echt goed over nagedacht? Nee, dat had ik in ieder geval nooit gedaan. Maar nu we opeens de expertise in huis hebben, collega DB was tot voor kort radio- en podcastmaker, leek het slim om de koppen bij elkaar te steken.

Trump

Ideeën hebben we genoeg, bleek al snel. We kunnen iedere donderdagochtend de lezers bijpraten over het nieuws van die week, klonk het enthousiast. Maar ook: “Als we rond de Amerikaanse verkiezingen een wetenschapper hierover aan het woord laten, kunnen we allerlei audio-fragmenten van Trump ertussen monteren.” Of: “Stel een geïnterviewde na afloop nog enkele vragen, persoonlijk en/of inhoudelijk, die je opneemt met Whatsapp of een professionele recorder. Dat kan een aanvulling op het geschreven artikel zijn.”  En: “Denk aan de wekelijkse seksserie: nu geeft seksuoloog Marieke Dewitte antwoord op vragen. Hoe leuk zou het zijn als zij in de podcast komt met voorbeelden die uit het leven zijn gegrepen?” 

Wat? Hoe dan?

Hoeveel tijd gaat dat kosten, vroeg ik een beetje bezorgd. Als je het slim aanpakt, valt dat reuze mee, legde DB uit. Want: de journalist die op reportage is geweest of iemand interviewde, kan ook zelf optreden in zo’n podcast. Wat? Hoe dan? Je kunt de keuze voor het onderwerp toelichten, achtergrondinformatie geven of vertellen wat je opviel tijdens het interview, of – en dat is (achteraf dan) toch het leukste – wat er misging.

Die 'zachte g'

Niet iedereen was meteen enthousiast. Ik ben niet voor niets een schrijvende journalist geworden, klonk het. We hoeven niet zo nodig op de buis of de radio. Ik dacht meteen aan die keer - ik was student, achttien - dat ik me moest voorstellen voor een professionele videocamera. Naar de camera lopen, gaan zitten en praten. Ik had mezelf tot dat moment - mobieltjes bestonden nog niet - alleen op foto’s en in de spiegel gezien. Ik schrok toen ik het filmpje terugzag. Was ik dat met die grote stappen en een 'zachte g’? Ik kon wel door de grond zakken. Ik besloot toen: dit nooit weer.

Nu, decennia later, zijn dergelijke optredens (ze komen weinig voor) nog steeds niet mijn grootste hobby, maar het hoort er soms bij en dan zeg je geen nee. En die 'zachte g’? Die koester ik inmiddels. Dus laat maar komen die podcasts. In november en december van dit jaar gaan we proefdraaien.